Ik stel me een paar ambtenaren van het ministerie van Toerisme, of Buitelandse Zaken, voor, aan tafel met een paar Marketing Consultants, in en poging de Deense keuken op de kaart te zetten: Wat zijn jullie Key Selling Points? Jullie Points of Differentiation? Wat onderscheidt jullie van de concurrent? De ambtenaren pruttelen wat bedremmeld. Geeft niks, geeft niets, laten we samen de 3C’s en vervolgens de 4P’s doorlopen, dan komen we vanzelf wel tot een mooie positionering van de Deense cultuur. Na geconstateerd te hebben dat Drop en Haring toch geen winstgeven marktpotentieel heeft (een paar Hollanders, die hun drop en haring net zo goed in Nederland kunnen halen, bovendien heeft Nederland zich al sterk gepositioneerd onder de toeristen als drop en haring lang) bleef er weinig over. Ja, Smørrebrød. Wat is dat dan, vroegen de Marketing Consultants enigzins wanhopig. Ze hadden immers een eer en een 92% success-rate hoog te houden. Smørrebrød? Och, dat is gewoon een boterham met lekker dik beleg. Ah, riepen de Consultants, maar daar kunnen we wel wat mee! We marketen het als typisch Deens, leggen de nadruk op ouderwetse belegsoorten die alleen de toeristen nog bestellen om de Deense gastronomie te proeven (leverpastei en (daar is ie toch weer) haring in alle vormen en maten), en vertellen bovenal dat het twee boterhammen naast elkaar, en dus niet op elkaar, zijn!

Zo werd Smørrebrød de locale specialiteit van Denemarken. En ze leefden nog lang en gelukkig. Nou hoef je niet achter elk sprookje een moraal te zoeken, maar het kan natuurlijk wel. Mogelijke moraal: Misschien kan je, in sommige gevallen dan, met een degelijke positionering het gebrek aan innovatie of orginaliteit van een product opheffen. Smørrebrød is duidelijk niets bijzonder: Het is brood met beleg. Maar door het te marketen als iets unieks heeft het toch internationale allure gekregen en staat het bekend als de culinaire specialiteit van Denemarken.

Foto Flickr / aokettun

Door de stagiairestroom is er een compleet nieuwe markt ontstaan. Surinamers zijn heel inventief in het verdienen van geld op stagiaires. Waar een Surinamer z’n huis nog niet voor zou verlaten (kaaimannen kijken), wordt voor de stagiaire een tripje van 60 euro voor georganiseerd. En het loopt storm.

Als ik op straat loop, wordt ik regelmatig aangesproken of ik andere stagiaires ken die woonruimte zoeken, want meneer heeft nog wel een appartement onder z’n huis die hij verhuurd. Toen ik een Surinaamse vriend dat vertelde, bedacht hij het idee voor mijn nieuwe Surinaamse bedrijfje.

KiS is een bemiddelingsbureau tussen stagiaire en woonruimte. Ik ken Suriname goed, de cultuur, de mensen, en ik ken Nederland goed. Ik weet wat stagiaires willen, want ik ben er zelf een. Het concept is simpel. Verhuur je woonruimte, dan word je lid van mij. Ik kom langs, stel samen met je een profiel op van de ruimte en maak een filmpje. Dit plaats ik allemaal op de site en de stagiaire in Nederland ziet gelijk waar hij of zij terecht komt.

Nu sta ik bij vrienden nogal bekend vanwege mijn impulsiviteit. Ik begon dan ook heel spontaan dezelfde week nog met opstarten. Visitekaartjes met een palmboompje erbij printen bij de plaatselijke copyshop. Een vriend in Nederland bellen om voor een vriendenprijsje binnen een week een site in mekaar te knallen. En ergens een auto huren om klanten langs te gaan. De opstartkosten zijn heel laag, dus wat heb je te verliezen?

Ik ben nu een maandje bezig en het begint te lopen. Via stagiaires kom je makkelijk in contact met de huurbaas. Via de huurbaas kom je makkelijk in contact met andere huurbazen. Het gaat van mond tot mond, want iedereen kent iedereen in Suriname. En hopelijk nog even, en iedereen kent mij.

Obama had onlangs een conflict met Fox, dus de timing is ok. Hoewel, drie jaar geleden ergerden we ons op Spotlight Effect ook al aan de meest bekende anchor van Fox News, Bill O’Reilly. Ook werd toen de documentaire Outfoxed gemaakt:

Klik hier om de video te bekijken

Visueel ingesteld als ik ben, zie ik meteen een overvolle wachtkamer voor me, gevuld met Chinese sollicitanten met allen dezelfde geboetseerde neusjes en geretoucheerde oogleden. Een mooi gezicht. Terwijl Chinezen er ter voorbereiding op een sollicitatie alles aan doen om te voldoen aan de door de media opgelegde standaard, zou ik mijn sollicitatie toch heel anders voorbereiden. Ik geloof niet in de kracht van de eenheidsworst, maar in de kracht van een uniek stukje vlees. Zeker ten tijde van economische teruggang waarin de concurrentie groot is, zou ik me juist focussen op de punten waarop ik van mijn medesollicitanten verschil. Een mooi verhaaltje of gelikt antwoord instuderen dat de werkgever graag wil horen, vergt niet meer dan enige research en puur stampwerk. Stampwerk dat vervolgens door iedereen keurig zin voor zin en woord voor woord kan worden opgelepeld. Maar zit de werkgever daadwerkelijk te wachten op twaalf in verschillende synonieme jasjes gegoten verhalen? I don’t think so. Het is zaak dat de werkgever jou, tussen alle gegadigden, aan het eind van de dag nog weet te herinneren. Je moet dus op de een of andere manier weten op te vallen, in positieve zin welteverstaan. Door jezelf – en dus anders dan de rest – te zijn, door juist te verschillen.

Maar ‘gewoon’ jezelf zijn, blijkt in de praktijk helemaal niet zo gemakkelijk. Iedereen, dus ook jij, past zich aan aan zijn of haar omgeving. Social tuning is de officiële benaming voor dit fenomeen dat niet alleen menselijk, maar zelfs sociaal noodzakelijk is. De mate waarin iemand zich aanpast, verschilt echter per persoon. Hierbij spelen factoren als eigenwaarde en zelfverzekerdheid een grote rol. Bij sommige mensen staat hun onzekerheid hen zo ernstig in de weg dat zij (in het openbaar) niet helemaal zichzelf durven en/of kunnen zijn. Wie of wat kan helpen bij deze grote onzekerheid die ons in hoge mate belemmert te zijn wie we echt zijn? Paradoxaal genoeg komen we dan terug bij de grootgeldverdiener in deze economisch gezien zware tijd: de plastisch chirurg. Door het uiterlijk richting het ideaalbeeld te veranderen, durven mensen het echte innerlijk (meer) te tonen. Oftewel ‘verfraaiing’ richting de standaard om zo meer jezelf te kunnen zijn, hoe krom dit ook mag klinken.

Net als social tuning is ook onzekerheid menselijk. Met een gezonde portie onzekerheid is dan ook helemaal niks mis. Maar de onzekerheid moet niet uitgroeien tot een langdurige en steeds hoger wordende drempel die je leven meer en meer begint te bepalen. In dit soort gevallen kan plastische chirurgie wel degelijk uitkomst bieden. Maar of deze remedie ook moet worden ingezet bij het verkrijgen van een baan in financiële crisistijden; ik vraag het me af. Ik blijf erbij dat jezelf zijn tijdens een sollicitatie het meest krachtige middel is dat je kan inzetten. Wees jezelf, er zijn al zoveel anderen.

Een keer per jaar komen de nomaden uit de woestijn van Rajastan naar het heilige dorpje Pushkar in India. De mannen verhandelen hun kamelen, de vrouwen verhandelen hun sieraden. Door een Nederlands magazine komt de Westerse wereld samen met die van Indiase nomaden.

De camel fair is een kleurrijk verschijnsel. De grote logge kamelen zijn versierd met een bloemetje op hun neus en met pompommen in alle kleuren. De mannen hebben huiden van leer door de woestijnwind, grote vergrijsde snorren en fluoriserende tulbanden. De vrouwen dragen sari’s met uitbundige prints en onvoorstelbaar veel sieraden. Teenringen, enkelbanden, vele bangles, ringen, gigantische oorbellen die met een ketting naar hun neusbel zijn verbonden en glitters op hun voorhoofd en in hun haar. In de woestijn lijkt de tijd stil te staan.

Ik vind het niet te geloven dat het nomadenbestaan zo onaangetast is. Als ik over de fair loop, ben ik echt geshockeerd. Zoals ik naar de nomaden kijk, kijken zij naar mij. Een jonge blanke vrouw is voor hun net zo vreemd als hun exotische looks voor mij vreemd zijn.

Als ik stop bij een sieradenkraam van een nomadenvrouw zie ik het blad Felderhof liggen. Een Nederlands magazine op zo’n exotische locatie is een nog vreemdere ervaring. De nomadenvrouw is met haar lichte ogen heel fotogeniek, zo ontdekte Nederlandse fotograaf Mirjam Letsch. Een vrouw die haar leven grotendeels doorbrengt in de woestijn, wordt door haar opvallende uiterlijk gezien in de Westerse wereld die haar onbekend is.

De camel fair is een van de 1000 plekken die je gezien moet hebben volgens het boek 1000 plekken die je echt gezien moet hebben. Ieder jaar komen meer Westerse camerateams en fotografen om het kleurrijke spektakel vast te leggen. Felderhof is daar een voorbeeld van. Voor mij is de camel fair het hoogtepunt van mijn zes weken durende reis door India. Ga! Nu de tijd daar nog lijkt stil te staan…

Via Holy Taco.

UPDATE: bijna-slachtoffer Mike Nash is nog even de discussie aangegaan met Mr. Robert Dutu, met deze hilarische conversatie als resultaat. Aanrader, zeker als je zelf ooit te maken hebt gehad met deze doorzichtige vorm van fraude!

Het westen overlaadt de film met prijzen, terwijl India met argusogen toekijkt hoe de wereld kennismaakt met het kastensysteem en de bijbehorende leefwereld van de armen van deze opkomende natie. De angst bestaat daarom dat westerlingen India blijven zien als een arm land met vooral veel ellende. En daar wringt de schoen voor veel Indiërs: de film zou bol staan van de stereotypen en geen realistisch beeld geven van het leven in een sloppenwijk. Met dat laatste zal het wel meevallen; Rubina Ali en Azharuddin Ismail, die Latika en Salim spelen in de film, wonen zelf ook in een sloppenwijk. Over inlevingsvermogen gesproken.

De publiciteit rond Slumdog Millionare heeft de Indiase overheid ertoe gebracht voor de twee hoofdrolspelers een woning te zoeken. “De twee kinderen hebben India gelauwerd”, aldus Gautam Chatterjee van de afdeling volkshuisvesting. “We hebben gehoord dat ze in een sloppenwijk wonen, maar dat kan niet geclassificeerd worden als huisvesting.” Toegegeven, het is goede PR van de Indiase overheid. Maar al die miljoenen andere sloppenwijkbewoners dan?

Afval in Venetië

Afgelopen zomer liep ik net als miljoenen andere toeristen met fotocamera rond in Venetië. In plaats van gondels, legde ik vooral de lelijke sporen van het toerisme vast (zie foto). Het rijke, chique, romantische en artistieke Venetië zoals ik dat kende uit een toneelstuk van Shakespeare en The Talented Mr. Ripley van Patricia Highsmith, was natuurlijk allang verleden tijd. Venetië was een pretpark. Waar waren de Venetianen?

Die kwamen om tien uur ‘s avonds, prachtig gekleed, de straat op. Een half uur voordat de laatste pont naar Fusina vertrok, sprak ik met een oude statige man in de deuropening van zijn huis, 100 meter van het San Marco plein. We praatten over de paradox van Venetië. De stad wordt verziekt maar tegelijkertijd ook in leven gehouden door toeristen als ik.

Maar zelfs de miljoenen die dagjesmensen uitgeven aan maskers en peperdure gondelvaarten zijn niet genoeg om het artistieke erfgoed te waarborgen. Of het geld belandt op de verkeerde plekken. In ieder geval is een sponsoring van Coca-Cola volgens burgemeester Massimo Cacciari noodzakelijk voor de Italiaanse stad.

Voor 2,1 miljoen euro mag Coca-Cola vijf jaar lang via zestig automaten in heel de stad frisdrank en snacks verkopen. Het contract wordt deze week getekend. Dat melde de Italiaanse krant La Stampa gisteren onder de kop: ‘Venetië in de uitverkoop’.

Personeelchef van de Venetiaanse gemeenteraad Maurizio Calligaro vertelde aan persbureau UPI dat de automaten geen Coca-Cola-logo hebben en alleen op publiek terrein worden geplaatst.

Reclame op het San Marco plein: Roger Federer voor Rolex

Burgemeester Cacciari plaats de deal met Coca-Cola in een succesvolle reeks. Eerder sponsorde Lancia de restauratie van het Palazzo Ducale, Swatch de Biblioteca Marciana, Replay het Ca’ Rezzonico en Bulgari de Scala d’Oro.

(Tip: wanneer je in Venetië bent, ontvlucht dan het pretpark en zoek de Ghetto op. Daar zijn geen toeristen te vinden, wel kunstenaars)

Overigens is The Pirate Bay niet bang voor enige juridische dreiging, getuige de hilarische antwoorden die advocaten doorgaans uit Zweden krijgen. Gegarandeerd leesplezier (zelfs als je zo moralistisch bent om per definitie te betalen voor je muziek)!