Anti-anorexia wet is broodmager

anorexia.jpgDe eerste regels van het bericht deden mijn hart sneller kloppen; het Franse parlement heeft ingestemd met een wetsvoorstel dat het mogelijk maakt het ‘aanzetten tot buitensporige magerte’ te bestraffen. Een post over hoe Frankrijk het voortouw neemt in het erkennen van de effecten van media op lichaamsbeeld, verrees in mijn hoofd. Nadere beschouwing van het artikel leerde echter dat het Franse parlement zich vooral zal richten op websites die anorexia (liefkozend ‘ana’ genoemd) propageren. Op de zogenoemde pro-anasites delen lijders aan anorexia hun ervaringen en wisselen zij tips en trucs uit om zo snel/makkelijk/onopvallend mogelijk gewicht te verliezen. Anorexia wordt hier niet gezien als ziekte, maar als levensstijl.

Uiteraard is het een mooi streven om iedere aanzet tot ‘buitensporige magerte’ te bestraffen, maar in praktijk lijkt het niet realiseerbaar. Veel pro-ana sites worden niet in Frankrijk gehost en ‘buitensporige magerte’ is een vaag begrip, wat vervolging lastig maakt. In Nederland blijken ongeveer zestig pro-ana sites te zijn, die bovendien weinig bezocht worden.

Een duidelijke tekortkoming van dit wetsvoorstel is mijn inziens dat er wordt voorbijgegaan aan de mogelijke oorzaken van het streven naar extreme magerte. Ik wil niet met causale verbanden gaan smijten waar het de invloed van de media op anorexia betreft, maar dat de media een belangrijke invloed hebben op het lichaamsbeeld acht ik onomstreden. Al eerder schreef ik in De verneukte beeldcultuur over de effecten van onrealistische ideaalbeelden in de media. Deze beelden worden vaak ongemerkt opgenomen en de effecten hiervan kunnen zich manifesteren op onbewust niveau. Bewustwording van het feit dat het geen realistische weergave van de werkelijkheid is, kan ervoor zorgen dat voor deze negatieve effecten wordt gecorrigeerd en de negatieve gevolgen (waaronder lichaamsontevredenheid en lichaamsschaamte) verminderen.

Het Franse wetsvoorstel lijkt mij dus mosterd na de maaltijd, want voor bezoekers van de pro-ana sites is het leed vaak al geschied. Het verbieden van deze websites zal dus niet zorgen voor een afname van het aantal anorexia-patienten. Het maakt deze groep hooguit inventiever.

Over Elsbeth Asbeek Brusse

Elsbeth is onlangs begonnen aan haar PhD-project over entertainment-education aan de Universiteit van Amsterdam. Zij onderzoekt op welke manier mensen kunnen worden aangezet tot prosociaal gedrag met behulp van entertainmentproducties. Voor Spotlight Effect schrijft zij over onderwerpen die raken aan haar vakgebied: communicatiewetenschap en sociale psychologie.
Dit bericht is geplaatst in media, Opinie. Bookmark de permalink.

2 Reacties op Anti-anorexia wet is broodmager

  1. Peter Evers schreef:

    Inderdaad een flinterdun wetsvoorstel.
    Lekker plaatje trouwens!

  2. Ernst-Jan Pfauth schreef:

    Hoop dat de overheid zich dat ook realiseert en het meer als een signaal bedoelt: http://thenextweb.org/2008/04/18/french-pro-anorexia-sites-soon-to-be-history/

Reacties zijn gesloten.